Aniek van Koot

Rolstoeltennisster Aniek van Koot

Naam       

Aniek van Koot

Geboortedatum      15 augustus 1990
Woonplaats    Dinxperlo
Sport        Rolstoeltennis
Sportclub    N.v.t.
Trainer       Aad Zwaan
Beste prestatie  

Winst World Team Cup 2006 en 2008 bij de dames. Wereldranking nummer 6 bij de dames. Winst toernooien in Amerika (’08 ’09), Tsjechië (‘07’08) en Duitsland (’07 ’08)

Zilver Paralympische spelen 2012, diverse Grandslams

Ultieme sportdoel   Schitteren op de Paralympics 2016
Sporttop-mentor   Marko Koers
Website   www.aniekvankoot.nl

 


Mijn naam is Aniek van Koot, ik ben achttien jaar oud en kom uit het kleine dorpje Dinxperlo. Ik speel sinds mijn tiende rolstoeltennis. Omdat ik door mijn lichamelijke beperking aan mijn rechterbeen niet gewoon tennis kon spelen, ben ik dat in 2000 in de rolstoel gaan proberen.
Het bleek iets te zijn waar ik heel veel plezier aan beleefde en ook nog eens iets waar ik aanleg voor had. Nu, negen jaar later, train ik vijf keer per week bij mijn coach Aad Zwaan in Renkum, en reis ik de wereld af om zoveel mogelijk toernooien te kunnen spelen. Net als in het validetennis hebben wij ook de Grand Slams en andere grote toernooien. Per jaar speel ik rond de vijfentwintig toernooien over de hele wereld.
Op dit moment sta ik nummer zes van de wereld bij de dames. Bij het dubbelspel ben ik de top tien ook binnen gekomen het afgelopen jaar.
Tennis is ontzettend belangrijk voor me, maar school blijft ook gewoon doorgaan. Dit jaar rond ik in de zesde het VWO af, op een lootschool in Arnhem. Ik heb besloten om gespreid examen te gaan doen zodat ik meer tijd kan besteden om nog beter te worden in mijn spel. Daarom moet ik volgend jaar de rest van mijn examens afronden. Tennis neemt veel van mijn tijd in beslag, maar ik blijf het ontzettend leuk vinden. Mijn doel is om in Londen mee te mogen doen aan de Paralympics, en daar zal ik ook hard voor gaan werken!

In het jaar 2012 mocht ik voor Nederland uitkomen op de Paralympische Spelen in Londen. Wat een geweldige eer was dat, en wat een ervaring. Tot mijn eigen grote verbazing tenniste ik mijzelf naar de finale. In de finale zelf moest ik het afleggen tegen de ware kampioene Esther Vergeer. Maar het zilver was voor mij. In tranen van blijdschap zong ik het Wilhelmus uit volle borst mee.In het dubbelspel kwamen Jiske Griffioen en ik ook tot de finale. Daarin moesten wij het helaas afleggen tegen Marjolein Buis en Esther Vergeer, de betere speelsters die dag. Maar het betekende wel, twee zilveren medailles. Wat was en ben ik nog steeds ongelofelijk trots op dit resultaat.

 

bg_right_1.jpg