De winter was fantastisch. Ik kreeg namelijk van het Watersportverbond de mogelijkheid om mee te trainen in de FX met de kernploeg dames. Deze kans heb ik natuurlijk met beide handen aangegrepen. Dit betekende dat ik meerdere weken in Palma de Mallorca kon varen. En dan ook nog onder begeleiding van meerdere 49er zeilers die afgelopen zomer in Londen hebben gevochten voor de Medailles. Het is dus ook “bijna” onnodig om te zeggen dat ik die weken een gigantische hoeveelheid heb geleerd. De 49er is wel een beetje anders dan de FX maar omdat beide boten dezelfde romp hebben is veel toepasbaar.

Na een flink aantal weken doorgebracht te hebben in Mallorca, wel met af een toe een pauze thuis om wat aan de studie te doen, ben ik een maand naar Bermuda geweest om daar de kinderen in de optimist (tot 15 jaar) te trainen voor de Wereld Kampioenschappen die ze komende zomer op het Gardameer in Italië hebben. Ook heb ik daar, op de dagen dat de kinderen naar school moesten, wat klusjes op de club gedaan,  zoals boten poetsen en rekken maken om de spullen op te bergen. Maar wat een mooi eiland is het. Roze stranden, helder blauw water, echt een parel midden in de oceaan. De club was ontmoetingspunt voor de expats die daar werkten en het was leuk om nieuwe mensen te leren kennen.

Toen heb ik de World cup in Palma de Mallorca gevaren met Olivier Witteveen.  Het mooie van dit evenement is dat je tegen de wereldtop vaart. Een jaar of 8 tot 10 aan ervaring in de 49er was geen uitzondering. In eerste instantie twijfelde ik ook een beetje of het wel nut had om mee te doen. Maar na afloop ben ik erg blij dat ik het gedaan had. Het was namelijk super om te zien hoe die andere de boot varen en hoeveel meer uren ik moet gaan draaien om dat ook te kunnen. Kortom een en al inspiratie en motivatie.

Na een hoop in de 49er gevaren te hebben begon het F18 wedstrijd seizoen weer, wat ik samen met Niels weer in Team Boskalis zal aflopen. Dankzij Boskalis en Nacra hadden we een gloednieuw bootje met alles er op en er aan. We begonnen met een Eurocoupe in Bray Dunes (vlak over de Franse grens) het was even afwachten om te zien of ik nog een beetje kon varen op de F18. Na afloop was dit iets waar ik me geen zorgen over had hoeven maken. We eindigde namelijk op een tweede plek vlak achter onze teamgenoten Jorden en Frank, waar we meer dan tevreden mee waren.

Daarna kwam het klasse evenement in Muiderzand dit was onze eerste kans om ons dit jaar te meten met het Nederlandse veld. De eerste dag stond er heel veel wind en de tweede dag juist heel weinig. Met beide omstandigheden konden we goed over weg en we eindigde op de eerste plek! We hadden het eerste klasse evenement gewoon gewonnen!

Toen was het tijd voor de eerste krachtmeting met het Europese veld, de Europacup in Carnac. Ook hier weer wisselende omstandigheden, weinig wind tijdens de long distance race en tijdens de normale wedstrijden zelfs een dag met een nose dive !!!AU!!! moesten beëindigen. We stonden na 2 dagen nog even op de 3^de plek overall maar toen de wind aan ging trekken tot 5-6 Bft konden we dat helaas niet vasthouden. Maar met een 4^de plek in de long distance en een 11^de bij de normale races hadden we toch een goed evenement gehad. Bovendien waren we eerste jeugdteam!

Een ding was zeker: de trainingen op de 49er en de FX deze winter werpen ook hun vruchten af in de F18. Het plan uit het eerdere blog “twee programma’s een doel” was dus geen verkeerde keuze.

Het volgende op het programma is eerst het NK Nacra in Hellevoetsluis en daarna de North Sea Regatta in Scheveningen waar Niels wn ik vorig jaar ons debuut in de F18 maakte.

 Mochten jullie mij willen volgen op twitter: @JolbertvDijk

Vaarwelkom, Jolbert

Op woensdag vertrok ik vanaf schiphol, met bijna 3 uur vertraging, richtig Antalya(Turkije). Daar verbleef ik met Jeanine in een goed 5 sterren hotel. Het was vooral veel rusten en rustig trainen de dagen van te voren, wennen aan het warme weer want het beloofde een zomerse dag te worden zondag! De voorbereiding verliep goed, alles ging steeds beter voelen.

Zondagochtend 10 uur was het voor mij dan zover, ik had ontbeten, losgelopen, fiets klaargezet en kort ingezwommen. Er was een mooi deelnemersveld van 62 atleten, het beloofde een wedstrijd te worden met een hoog zwemniveau. Ik had de maand voor de wedstrijd extra gefocusd op het zwemmen omdat de kopgroep wel eens weg zou kunnen blijven.

"on you're mark" PANG, weg waren we! Ik had een super start en had meteen een mooie voorsprong op de grote groep zodat ik niet in het gedrang zou komen. Ik lag in de benen van een Rus die in zijn wedstrijden hiervoor altijd als eerste uit het water kwam, dat ging dus goed. Als 2e kwam ik bij de eerste boei, als 3e bij de tweede boei en als 4e kwam ik uit het water. Snel het strand op, daar haalde ik er al één in, de bocht om en dan nog 50 meter naar mijn fiets sprinten. Maar dat laatste ging niet helemaal goed, in de bocht zag ik de atleet voor me onderuit gaan. Ik dacht bij mezelf hoe kan je hier nou vallen, het is kurkdroog? BAM, ook ik ging in dezelfde bocht onderuit en de jongen achter ons ook(gladheid door het droge weer in combinatie met benzine/olie). Snel opstaan en naar de fiets sprinten, dat ging goed! Snelle wissel en ik zat als 2e op de fiets. Er ontstond een kopgroep van 7, het begon draaide we goed door maar na zo'n 10 kilometer kwam helaas de achtervolgende groep van 30 man erbij. Daarna was het rustig de overige 10 km doorstaan en dan afstappen van je fiets en snel de wissel naar het lopen. Ik stapte af, en werd daar onderuitgelopen door iemand die ze fiets kwijt moest, een valpartij van 5 man. Ook hier weer opstaan en door, nu had ik wel echt wat last van de val. De laatste 5 km lopen gingen in, ik ging voorzichtig weg want het was ondertussen behoorlijk warm geworden(35 graden). Het lopen was zwaar, door de val maar ook gewoon door het hoge tempo. Ik moest genoegen nemen met een 27e plaats, mijn beste internationale wedstrijd tot nu toe!

Hoe zit het nou met mijn voet? In de 2e val in de wisselzone heb ik mijn voet gekneusd en er dus nog 5 km op doorgelopen, adrealine is een wondermiddel maar daarna had ik toch wel echt last. Gisteravond in Nederland er naar laten kijken en het is zwaargekneusd, een paar dagen rust en dan gaan we er weer voor!

De volgende wedstrijd is de Eredivisie in Enschede, het beloofd een mooi seizoen te worden als het zo doorgaat!

Woensdag ochtend gingen we rustig ontbijten om vervolgens naar de haven te gaan en al het materiaal klaar te maken. Daarna moesten we ook nog mijn board bij de reparateur ophalen. De laatste trainingsweek is er een gat in gekomen, en die moest nog gemaakt worden. Maar toen het board was opgehaald, de zeilen waren opgetuigd en de coach ook was aangekomen konden we nog even het water op om met de zonsondergang nog een eerste trainingssessie te doen. De twee dagen daarna heb ik telkens wedstrijdjes met buitenlanders kunnen varen. Erg leuk om na zo’n lange tijd eens met andere mannen te vergelijken.

Zaterdag 30 maart hadden we een rustdag, dus lekker ontspannen op een terras in de stad Palma. Zondag mochten we aan de bak. De practice race stond op het programma. Er stond al een lekker windje en rond 1 uur mochten we de plas op. De practice race ging verrassend goed. ik had een super scherpe start, en kwam als tweede om de bovenboei. Zo ben ik uiteindelijk ook gefinisht.

Maandag 1 april was de eerste echte wedstrijddag. Er stond al best harde wind in de ochtend, en het was voorspelt dat hij zou gaan toenemen. De eerste race ging supergoed. Ik maakte weinig fouten en finishte als derde! In de tweede race nam de wind heel erg toe. Ik had hier niet helemaal op gerekend, en ben toen een paar keer in het water gevallen. Die race kwam ik als zevende over de finish.

De volgende dag waaide het weer goed. er stonden weer twee races op het programma. Bij beide had ik slechte starts, maar heb ik heel veel goed kunnen maken. Ik ben als 4^e en als 3^e gefinisht.

Woensdag was de derde en laatste dag van de kwalificaties. We begonnen de eerste race met heel weinig wind. Ik had in die race heel erg moeite om mijn focus vast te houden. Ik finishte als 17^e. Tijdens de tweede race begon het een klein beetje te waaien, maar wel genoeg voor de mannen op te gaan planeren. Ik ben die race als 4^e geëindigd.

De kwalificaties zaten erop. Er waren 6 races gevaren en ik was 5^e geworden. Dat betekende dat ik als 5^e de finalseries in ging.

Donderdag 4 april was de eerste dag van de finalseries. Er stonden drie races op het programma. Ik merkte bij het naar buiten varen al dat er veel wier op de baan lag. Ook in de wedstrijden had ik hier last van. Ik kon in het begin goed met de top 3 meekomen, maar in de tweede en derde rondjes kon ik niet bijblijven met de snelheid. Ik ben die dag 5^e, 7^e en 14^e geworden. Ik stond na die dag op een 6^e plek.

De laatste dag voor de medalraces hebben we twee races gevaren. Ik had een goede dag, maar wel met een paar kleine foutjes. Ik voer een 3^e en een 2^e plek, en steeg daarmee naar een vierde plek in het klassement.

Op zaterdag had ik dan mijn eerste medalrace bij de senioren. In de medalrace tellen de punten dubbel, en nu waren het ook nog eens twee races. Ik had voor dat ik het water op ging nog eens naar de uitslagen gekeken en zag dat het gat naar de nummer 3 12 punten was. Dat was een super groot gat, en ik dacht dat ik dat nooit zou inhalen.

De eerste medalrace begon gelijk goed. Met een super scherpe start lag ik gelijk boven het veld. Ik had alleen nog de duitser die er ook bij lag. Samen waren wij aan het strijden voor plek 1 en 2. Uiteindelijk trok ik aan het langste eind, en had ik de eerste medalrace gewonnen! Dit was een super gevoel, vooral omdat dit ook mijn eerste medalrace ooit was. Maar er was nog een tweede medalrace die gevaren moest worden. Hier had een ik wat minder goede start. De fransman, die derde stond, startte boven mij, en kon mij gelijk gaan afdekken. Hierdoor zakte ik onder de groep en lag ik vrij ver achter in het veld. Door in het tweede rondje snel te reageren op de draaiende wind, ben ik nog 5^e geworden in die race.

Na de race had ik nog niet door hoeveelste ik nou was geworden. Ik had niet verwacht dat ik nog zou stijgen in het klassement. Ik was dus rustig aan het terugvaren, daarna de spullen opruimen. Toen ik naar het uitslagenbord liep was ik benieuwd of ik nou 4^e of 5^e was geworden. Eerst dacht ik dat er een fout was gemaakt, maar ik zag mijn naam echt als derde op de lijst staan! Ik was gestegen naar een derde plek op mijn eerste worldcup!!

Het is echt een super leerzaam evenement geweest, en ik heb nog veel ontwikkelpunten kunnen ontdekken. Ook hebben we gezien dat ik tijdens deze winter veel progressie heb gemaakt.

Een super leuk evenement, en ik vond het echt heel tof om de bronzen medaille mee te mogen nemen.

Wat minder top is, is dat ik steeds meer in een spagaat ben gekomen met surfen en studie. Beide vragen aandacht en beide kon ik dan ook maar half doen. Dat voelde niet goed. Na echt super goede gesprekken met mensen van de NOC/NSF en watersportverbond heb ik het besluit genomen om voor nu te stoppen met mijn studie. Ik ga nu 110% focussen op surfen en wil er vol voor gaan. Met mn trainer heb ik afgesproken dat we concrete doelstellingen gaan formuleren en daarop afgestemd dus gaan trainen. Ik heb er super veel zin in. Maar aan de andere kant is het best wel een heftig besluit. Want het is niet handig om te stoppen met studie. O ja, en dit had ik bedacht in Palma......hoe vertel ik dat aan mn ouders. Gelukkig hebben die ook mijn spagaat gezien en staan die achter mijn besluit. Wel ga ik onderzoeken om in deeltijd certificaten kan halen van een studie of cursus.

Om ook echt te kunnen focussen ben ik nu aan het verhuizen naar Scheveningen. Daar wonen veel talentvolle sporters in het topsporthuis. En sinds 1 maart heb ook ik daar een kamer.Dus thuis aan het inpakken en daar aan het klussen. Het idee is om maandag 18 maart daar echt te gaan wonen. Alhoewel.... ;-) ik zal er een weekje wonen, en dan ga ik al weer naar Palma, en zo verder de hele zomer door.....dus hoe vaak ik er zal zijn weet ik niet. Maar als ik in Nederland ben, ben ik in Scheveningen. Zin in.

De komende tijd heb ik een vet druk programma met veel buitenlandse wedstrijden en trainingen. Tussendoor starten dan ook de trainingen in Scheveningen en Medemblik.  Dinsdag as vertrek ik naar Palma om te trainen.

Ik ben net klaar met 2 drukke toetsweken die ik hopelijk goed heb gemaakt. De afgelopen 2 maanden heb ik een loopblok gehad, die ik mooi heb afgesloten om in 2 weken ruim 130 km gelopen te hebben. Vanaf nu start ik vervroegd met mijn fietsblok, dat vanwege mijn keuze om de eerste Internationale junior cup te doen in Portugal op 7 April. Dit seizoen heb ik het niet echt getroffen met de Internationale kalender, de internationale wedstrijden zijn dit jaar in: Portugal, Turkije, Frankrijk, Ierland, Hongarije, Tsjechië, Litouwen en Engeland. Hoef ik natuurlijk niet iedere wedstrijd te starten maar het had de keuze makkelijk gemaakt als ze net als andere jaren ook gewoon in Nederland of België waren.

Helaas aan het eind van de maand teleurstellend nieuws gehad, mijn trainer in Sittard stopt er per 1 Maart mee, ex-Olympiër Sander Berk neemt het tijdelijk over.

Dinsdag 4 december ben ik geopereerd in ziekenhuis Rijnstate in Arnhem. Toch wel wat zenuwachtig voor slecht nieuws ging ik de operatie in. Een klein uurtje heeft het geduurd. Langzaam aan werd ik weer wat wakker. Vanwege de best pittige pijn kreeg ik aardig wat Morfine toegediend, waarvan ik rare beestjes  ging zien en ik me erg zweverig voelde. Na een behoorlijke tijd op de uitslaapkamer, kwam de behandelend orthopeed verslag doen. En gelukkig bleek mijn angst ongegrond. Er is niks kapot in de schouder. Ze hebben wel ontdekt dat ik zeer hypermobiele schouders heb. Tevens zat er veel gruis in het gewricht. Ze hebben alles schoongemaakt, enkele pezen vrij gelegd maar verder niets hoeven schaven, snijden of hechten.

Al met al zeer goed nieuws!

Er volgde nog een nachtje in het ziekenhuis en zelfs nog een bezoekje van de Sint, met bijbehorend cadeautje.

De volgende dag mocht ik naar huis, waar ik direct aan mijn revalidatie ben begonnen bij de fysiotherapeut.

Na twee weken thuis te hebben gerevalideerd ben ik weer terug gegaan naar Papendal en heb daar mijn dagelijkse trainingen weer opgepakt. Dan blijkt ook maar weer dat revalideren in een dergelijke setting, met alle faciliteiten toch echt het meest optimaal is wat je kunt hebben als topsporter.

Vier a vijf weken na de operatie werd het even lastig. Ik had het gevoel dat de pijn weer terug kwam en dat alles voor niets was geweest.

Maar sterk blijven, je hoofd leeg maken en gewoon volle bak door trainen en blijven geloven in een volledig herstel….maakt dat ik nu bijna 7 weken verder weer volop aan het gooien ben. Zelfs in de dekking ben ik al aan het meetrainen. Gisteren heb ik voor het eerst weer op de bank als speelster plaatsgenomen tijdens de competitiewedstrijd van mijn club Hellas, al was spelen nog geen optie maar evt. een penalty nemen wel.

Komende week mag ik voor het eerst in een oefenwedstrijd 20 min. meespelen wel alleen in de dekking. We zijn nog niet aan het einde van het traject, maar de focus lag op eind februari en als ik deze lijn kan doorzetten......kan ik dit hopelijk gaan inkorten met ongeveer drie weken. Al met al hoop ik begin februari weer terug van weggeweest te zijn………….

Celine Michielsen

Het snowboardseizoen is inmiddels al een tijdje gestart maar helaas was het voor mij al weer erg snel over. In de tweede trainingsweek van Oktober maakte ik een val, eigenlijk een val die ik zo vaak maak. Helaas was het deze keer mis en werd ik met de banaan naar beneden gehaald. In het ziekenhuis was niks te zien, maar ik wist helaas wel beter. In Nederland werd een CT-scan gemaakt en bleek mijn Talus (sprongbeen) gebroken te zijn. Dit is een breuk die niet te zien is op een normale rontgenfoto en die je bijna alleen maar met snowboarden kan oplopen. Nog geen twee dagen later lag ik op de operatietafel om twee schroeven in mijn enkel te krijgen. Na 6 weken in het gips en nog eens 4 weken met krukken mocht ik eindelijk half januari weer gaan lopen. Nog geen twee weken later kreeg ik 'groen licht' van de arts.

Het groene licht betekende niet dat ik gelijk naar de sneeuw toe mocht waar ik mijn eigen kamer heb in Piesendorf, AUT. Maar ik mocht wel mijn eerste bochten in Snowworld maken. Met alle verbazing ging dit erg goed en was er geen verschil te merken met voor mijn herstel. De twee weken na mijn groene licht zijn we doorgegaan met 'peak' training. De volledige belasting van mijn enkel onder begeleiding van mijn fysio Petra Bouthorn en Rik Geus. 

Woensdag vertrek ik weer naar Tsjechie om te kijken of ik mijn eerste wedstrijd kan boarden. Donderdag en vrijdag ga ik trainen hopelijk onder begeleiding van mijn fysio. Vrijdag avond wordt de afweging gemaakt of ik de wedstrijd ga starten. We gaan er van uit dat ik gewoon mee ga doen, tenzij alles tegenzit maar dat is niet onze insteek! Ik hoop op deze manier de laatste twee maanden van het seizoen nog mee te kunnen draaien en er het beste van te maken. Hopelijk heeft deze blessure mij sterker gemaakt.

Zeker mentaal heeft dit mij een groot stuk vooruit geholpen. Ik hoor van veel sporters dat ze tijdens een blessure in een 'bodemloze' put terecht komen, dit heb ik gelukkig niet mee gemaakt. Waarschijnlijk ook vanwege de hulp die kreeg van alle artsen en de fysio's en de mensen om mij heen. Er werd zo snel mogelijk voor een oplossing gezorgd en elke stap is de juiste geweest, er zijn gelukkig geen foutjes gemaakt. Ik heb erg geleerd om geduld te hebben en nog meer geduld en nog meer... Dit was voor mij een lastig punt. 

Na diepe dalen komen hoge pieken zegt men altijd, ik hoop dat ik er beter uit kom als dat ik erin ben gegaan. Ik heb al veel geleerd, en ga er nu weer tegenaan!

Liefs,

yvette