Na een stoomcursus boordroeien in de acht gehad te hebben richting de eerste wereldbeker, ben ik weer terug bij mijn oude vertrouwde discipline. Het scullen, roeien met in elke had één riem.

Na de wereldbeker in Bled werd besloten dat de acht én de vier sneller gemaakt moesten worden. De basis van beide ploegen bleef hetzelfde, maar een paar roeisters zouden een switch maken. Na wat trainingen bleek dat ik met Olivia van Rooijen, verenigingsgenootje en roeimaatje sinds de jeugd, om de boegplek zou gaan 'seatracen'. De slagen van de dubbelvier bleven hetzelfde, Jacobine Veenhoven veroverde plek 'twee'.

Woensdagochtend hebben Olivia en ik na elkaar in de dubbelvier op boeg 1250 meter hard geroeid, op afgesproken tempo 32. De snelste zou de boegplek in de dubbelvier innemen, de 'afvaller' zou in de acht plaatsnemen. Nu was er niet op gerekend dat we precies even hard zouden gaan. De eindtijd verschilde 0,1 seconden. Een vrijwel verwaarloosbaar klokverschil. De beslissing was dus niet zo makkelijk te maken.

Toen we 's middags weer op de Bosbaan verschenen voor de tweede training die dag, was er gelukkig een knoop doorgehakt. Ik mocht het plekje in de dubbelvier innemen, Olivia zal weer plaats nemen in de vrouwenacht. Ik ben erg blij met deze beslissing, want ik zie het als een enorm mooie uitdaging!

Volgend weekend starten we op de Koninklijke Holland Beker. Het veld zal niet groot zijn, maar voor ons is het een mooie gelegenheid om race-ervaring met elkaar op te doen. Op 30 juni vliegen we naar Londen, voor de Henley Royal regatta, een prestigieuze en uiterst elitaire roeiwedstrijd. De week erna vindt de derde wereldbeker plaats in Luzern, Zwitserland. Dit is na het WK de belangrijkste internationale roeiwedstrijd. Het zal een enorm pittig deelnemersveld zijn, dus voorlopig hard samen trainen om een mooie plek af te dwingen!

Op het balkon van mijn roeivereniging Nereus wappert sinds gisteren fier een blauwe wimpel in de vlaggenmast. Deze heb ik afgelopen zondag met mijn verenigingsacht op ‘the Head of the River Amstel’ bemachtigd. Wij kunnen ons na een zware race van 7,5 kilometer de koninginnen van de Amstel noemen. Hoewel deze race slechts een uitstapje is, omdat de meeste van ons normaal met de bond trainen, heerst er altijd een grote competitie tussen de verschillende verenigingen. Een geduchte concurrent waren de Skoll-dames, uitkomend voor de andere Amsterdamse studentenroeivereniging. Er was ook een combinatie van roeisters uit Utrecht, Leiden en Delft. Al met al deed vrijwel iedereen die in de Nationale selectie zit verspreid over de boten mee, wat het tot een spannende wedstrijd maakte.

We kwamen niet heel snel weg, maar uiteindelijk is het verschil op de finish opgelopen tot 10 seconden in ons voordeel. Het was een erg bochtig parcours, maar onze stuurvrouw heeft een perfecte lijn gekozen, wat zeker mee heeft geholpen aan de overwinning. Voor mij verliep de race helaas niet helemaal zoals ik in gedachten had. Vorig jaar had ik altijd veel last van mijn onderrug, omdat mijn onderste tussenwervelschijf geïrriteerd was. Dit is inmiddels onder controle, maar nu zat het probleem bovenin.

Twee dagen voor de Head heb ik een ergometertest gedaan; binnen 20 minuten zo veel mogelijk virtuele meters afleggen. Vorig jaar heb ik door mijn rugblessure niet kunnen ergometeren, waardoor mijn PR behoorlijk gedateerd was. Dat heb ik dus behoorlijk verbeterd, hoewel ik graag nét iets sneller had gewild. (Voor de mensen die verstand hebben van ergometerscores: ik had gemiddeld 1.52.3, maar wilde onder de 1.52.0 per 500 meter.) Al met al ging het goed, maar omdat ik al een tijdje erg vast zat in mijn bovenrug, had ik tijdens die test erg veel spierspanning opgebouwd. Die vrijdagmiddag was het roeien al vrij pijnlijk, maar gelukkig kon zaterdag nog naar de fysiotherapeut.

Ik mocht de Head gelukkig wel starten omdat er in principe niets stuk was, maar tijdens de laatste kilometer van de race kreeg ik steeds meer pijn. Ik wenste dat de finish snel zou komen, maar het enige dat je dan kunt doen is zo hard mogelijk doorroeien om er zo snel mogelijk te zijn. Eenmaal over de finish gekomen verkeerde ik in een kleine hel, maar gelukkig zakte de pijn snel. We legden snel aan, zodat ik de boot uit kon. Ik mocht alleen niet de 7,5 kilometer terugroeien naar ons botenhuis op Nereus, dus ik heb met mijn slagvrouw, Femke Dekker, een stuk gelopen. Gelukkig kwamen we aardige mensen tegen, die ons een lift wilden geven naar de roeivereniging.

Ik heb er vertrouwen in dat het snel beter zal gaan, omdat ik niets stuk heb gemaakt. Ik raakte alleen volledig verkrampt, waar ik nu even de tol voor moet betalen. Nu snel naar de fysio en erg oppassen met de komende trainingen. Helaas hoort dat ook bij topsport, balanceren op het randje van wat net wél en net níet kan. Dit keer ben ik misschien net te ver gegaan voor de winst. Toch besef ik wel dat mijn lichaam hetgeen is waarmee ik moet presteren, ik leer mijn lijf en klachten steeds beter kennen. Hierin is het fijn dat Serge, die mij en mijn klachten objectief kan bekijken, mij af en toe goede raad kan geven. Zodat ik steeds beter zelf mijn grenzen leer kennen. Ik ben er nog niet, maar ik kan het wel steeds beter aanvoelen, om tijdig op de rem te kunnen trappen.