Als klein meisje droomde ik altijd al van de Olympische spelen. Vooral als ik de olympische spelen op tv keek dan zij ik tegen mezelf:’Dat wil ik ook’.
Nu is mijn droom uitgekomen. De afgelopen maand ben ik in het buitenland geweest om mijn droom te verwezenlijken. Deelnemen aan de olympische spelen. Het ultieme wat je als topsporter kan behalen.
Het was ook een hele ervaring om in Vancouver te zijn. De eerste keer in het dorp aan komen was zeker wel wennen en kijk je je ogen uit naar wat er allemaal voor faciliteiten zijn. ‘De freet schuur’ was zeker een van de meest bezochte plekken. Alle keuzes van eten over de hele wereld waren er beschikbaar. Kun je natuurlijk voorstellen daar aankomend dat de lucht niet echt fris is met al dat eten door elkaar. Beter gezegd; ‘Het stinkt er’. Toch was de MC Donalds wel de meeste bezochte plek voor alle Aziaten. Snap je echt niet. Dun, dunner, dunst en wel MC food. Gelukkig niet mijn favoriete eten.
Het appartement was ook echt super mooi. Heel groot. Schenen ook de grootste appartementen ooit op de Olympische spelen te zijn. Ik heb daar zeker lekker kunnen slapen nadat we zelf een geïmproviseerd gordijn hadden gemaakt van vuilnis zakken.
De ijsbaan was natuurlijk waar ik voor gekomen was. Daar moest ik ten slotte de 500m, 1000m en relay 3000m gaan rijden. Het zag er zeker een stuk beter uit dan 2 jaar geleden toen we er met een test event waren. Nu was alle mooi geschilderd en behangen met vlaggen. Ik kon het natuurlijk niet laten om even een vlaggetje voor thuis mee te nemen als souvenir. Bad girl..! (nou eigenlijk 3, ps. niet doorvertellen)
Ondanks de tegenvallende prestatie van sommige dagen, was ik ook wel weer heel blij met de B finale relay. Dat heeft voor mij alles weer goed gemaakt. Ik heb echt genoten van het feit dat we zo’n mooie race hebben neergezet. Mede dankzij de andere dames.
Daardoor was het Holland Heineken Huis voor ons natuurlijk niet ontloop baar. We moesten natuurlijk wel even een feestje houden. Nou eigenlijk 3. Ik kon er niet weg blijven toen ik eenmaal klaar was met de wedstrijden. Het hoort er toch bij.
1 maart in vliegtuig naar huis was ook wel een mijl paal. Je bent zo blij dat je weer naar het thuis front gaat. Nog nooit heb ik zoveel zin gehad om na een wedstrijd weer richting huis de gaan. Heerlijk om dan thuis weer lekker je eigen eten te kunnen koken. Geniet ik wel van op zulke momenten.
Oost, west thuis best..
Groeten Jorien ter Mors