Na het NK junioren was het duidelijk, ik had me geplaatst voor het WK! Wederom een enorme ervaring. Het WK werd op 25-26-27 februari georganiseerd op de ijsbaan van Seinäjoki in Finland. Op het buitenijs van Seinäjoki reed ik de 500-1000-1500 en was ik reserve voor de team pursuit.
Een week voor het WK kwamen we na een lange slopende reis laat aan in Seinäjoki. Het was echt enorm koud. We hebben met temperaturen van -30˚ op het ijs gestaan. Ik was niet volledig fit naar Finland afgereist en de eerste twee dagen waren voor mij veel slapen en lekker trainen. Vrij snel voelde ik me fit worden en was dat uit de lucht. Het ijs was wel enorm wennen. Het was hard en het plakte. Toch heb ik er best goed op kunnen trainen. Af en toe miste ik mijn gevoel maar zeker de laatste twee dagen voor het WK voelden het steeds beter en kreeg ik veel vertrouwen. Daarnaast is de temperatuur enorm gedaald. Precies met de wedstrijd dagen was het maar -5˚!
Vol goede moed ging ik de eerste dag in. Vandaag reed ik alleen een 500m. Tijdens het inrijden voelde het goed en ik had er zin in. Toch viel het enorm tegen. Na een slechte opening reed ik een zeer goede eerste bocht. Uit de bocht werd ik door de wind volledig uit mijn houding geblazen daar kwam ik daarna ook niet meer in waardoor ik geen rake klappen meer kon maken. Met een teleurstellende 39,09 werd ik 38e. Wat een tegenvaller, het lukte totaal niet.
Ik heb even moeite gehad om me eroverheen te zetten maar ik wist dat er nog twee mooie dagen te wachten stonden. De volgende dag stond de tweede omloop 500m en de 1500m op het programma. Mijn 500m was beduidend beter, ik opende weer slecht maar mijn ronde was een stuk beter en ik reed, als enige veel sneller dan dag 1, naar 38,69 een 14e tijd. In het klassement over 2x 500m was ik 16e.
Uit deze 500m haalde ik voldoende vertrouwen voor de 1500m. Vanaf de start liep deze ook een stuk beter, ik opende goed en reed ook technisch weer een veel betere ronde. Daarna was het wel enorm zwaar voor me en ging ik knokkend ten onder naar een tijd van 2:00,02(24e).
Met weer een beetje meer vertrouwen ging ik de 1000m op de laatste dag in. Watmijn afstand zou moeten worden, werd het toonbeeld van mijn WK. Vanaf de start wilde het totaal niet en ik ben geen tel in mijn techniek gekomen. Frustrerend als je op zo’n mooi toernooi start en je kunt niet laten zien wat je in je hebt. Met 1:18,27 werd ik 18e. Als reserve voor de team pursuit heb ik niet in hoeven vallen. De jongens hebben het wel top gedaan want ze zijn met goud naar huis gekomen.
Nu, twee dagen na alle troubles in Finland, kijk ik met gemengde gevoelens terug. Ik ben enorm blij dat ik heb gereden. Niet tevreden over hoe ik heb gereden maar ik weet dat dit me beter maakt. Misschien niet op korte termijn maar ik heb heel veel dingen geleerd de laatste maand en die bagage neem ik mee op de weg naar mijn droom!
Ook kijk ik weer vooruit. Er komen nog veel te mooie wedstrijden aan om mijn kop te laten hangen. Komend weekend start ik namelijk in Groningen bij de World Cup finale op de 500m en 1000m. De komende dagen zal ik terug naar de basis gaan bij mijn eigen trainers van schaatsteam NINO om het gevoel op het ijs weer terug te krijgen. Donderdag avond sluit ik weer aan bij Jong Oranje. Een week later staat het NK afstanden op het programma. Ik ga ervoor om alles uit mezelf te halen en het seizoen met een goed gevoel af te sluiten.
Voor foto's zie: Foto's Martin Romeijn