Ik heb de Senioren B skiff in Duisburg gewonnen! Dat is de gedachte die sinds zondag tien over half 1 door mijn hoofd spookt. Ik heb echt een super mooi, leuk en vooral succesvol toernooi gehad. Het was een internationale wedstrijd waar veel ploegen uit verschillende landen, voornamelijk uit Europa, voor naar Duitsland kwamen. Na mijn vorige wedstrijd, het NK, had de bond besloten mij uit te zenden naar deze wedstrijd. Ik denk dat ik niet de enige was die had verwacht dat ik daar misschien nét finale zou halen als ik heel goed zou roeien. Mijn doel was voornamelijk om binnen tien seconden achter Katie en Marije te eindigen, de twee meer ervaren skiffeuses van Nederland. Toch liep het iets anders.
Donderdagavond reden we er met de meiden van de Nederlandse equipe heen. Ik lag voor het eerst op een kamer met een tegenstandster, namelijk Katie, en niet met een ploeggenootje. Maar gelukkig kunnen we het goed met elkaar vinden, dus was dat prima. Vrijdagochtend heb ik even mijn bootje opgeriggerd, zo heet het als je de losse onderdelen in elkaar klust. Erna kon ik nog eventjes relaxen op de kamer, goed eten en focussen, voor ik naar de baan ging om de voorwedstrijd te roeien.
Het officiële schema was een voorwedstrijd om 3 uur, waar per voorwedstrijd de eerste vier door gingen naar de halve finale, die om 6 uur verroeid zou worden. Maar omdat er een paar meiden zich hadden uitgeschreven verviel de halve finale. Nu moest je meteen bij de eerste twee zitten om finale te halen en nummers drie en vier moesten naar de Bfinale. Ik moest tegen Katie en tegen een meisje die vorig jaar 7e in de skiff was geworden op het junioren WK. Omdat er ook Duitse meisjes in mijn heat zaten die in de Duitse selectie hadden gezeten, verwachtte ik dat het een bikkelharde strijd zou worden om niet meteen er uit te vliegen. Zoals ik al zei; het liep anders. Ik lag meteen op kop en hoefde niet veel moeite te doen om dit vast te houden. Ik had mijn tegenstand erg anders ingeschat en heb maar het zekere voor het onzekere genomen; het scheelde 5 seconden met Katie, en 13 seconden met nummer drie. Nu lag Katie ook erg zeker voor een finaleplaats, dus kon je over dit resultaat weinig zeggen. Ik was enigszins in euforie na de finish; dit was de allereerste keer dat ik op een belangrijke internationale wedstrijd de finale had behaald, en dat ook nog in de skiff!
Zaterdag hoefde ik alleen de finale te roeien. Ik voelde me goed en had er veel zin in. Omdat ik wederom verwachtte dat mijn tegenstand erg goed was legde ik mijn focus op mijn eigen roeien en zou wel zien op welk plaatsje ik uit zou komen. Ik had een vrij goede start en lag vrijwel meteen op een tweede plaats. Ik kon hier goed mijn eigen wedstrijdplan uitvoeren en opzetjes van de anderen opvangen. Het was een hele gave race, voor het eerst dat ik echt lekker heb kunnen knokken in de skiff. Het Duitse meisje dat eerste werd, (nog maar 17 jaar oud!) kende ik nog vanuit het dubbeltweeveld in Peking, ze ging steeds als eerste door naar de volgende ronde. In de finale was ze favoriet, maar kreeg halverwege kramp waardoor ze niet verder kon roeien. Ook had ze dit jaar de internationale wedstrijden in München voor junioren gewonnen, dat is ook al erg prestigieus. Het is jammer dat ik haar niet heb kunnen pakken, het scheelde 5 seconden, maar ik was ontzettend blij met mijn tweede plek. Het was zo ver boven mijn verwachting!
Maar dit was nog maar het halve werk, de zondag moest nog komen. Hier startte ook Marije, die net als Katie in de skiff naar het WK wil. Het meisje dat zaterdag van mij gewonnen had deed nu bij de senioren A mee. Verder was het veld ongeveer hetzelfde. In de voorwedstrijd moest ik tegen twee meisjes die bij het JWK in de dubbelvier twee jaar achtereenvolgens goud hadden behaald. Ik moest weer bij de eerste twee zitten om naar de Afinale te mogen. Weer had ik mij voorbereid op een hele heftige race en weer was dit overbodig. Ik lag meteen op een goede tweede plaats, ver voor de rest van het veld. Het meisje dat eerste lag, kende ik goed van het JWK vorig jaar, ze roeide ook in de dubbeltwee, maar werd 14e. Omdat ik op een stabiele tweede plaats lag, hoefde ik haar niet koste wat kost te verslaan, maar kon ik energie sparen voor de finale. Het scheelde ook maar een halve seconde. De andere twee Nederlandse meisjes hadden hun voorwedstrijd vrij gemakkelijk gewonnen, in vergelijkbare tijden. Het zou dus spannend tussen ons worden in de finale!
Na even een uurtje gelegen te hebben was het weer tijd om me op te maken voor de finale. Ik voelde me nog steeds goed en was gebrander dan ooit om een heel goede race neer te zetten. Mijn opdracht was ‘poppetjes pakken’, kijken hoeveel tegenstanders ik in deze laatste race nog kon pakken. Ik lag in baan 6, helemaal aan de zijkant, dus ik had bedacht dat ik maar gewoon keihard moest starten, zodat de tegenstand mij uit het oog zou verliezen. Dit deed ik als nooit te voren. Na de eerste 1000 meter lag ik al 8 seconde voor. Het ging zo lekker, ik zat zo in een flow dat ik helemaal in mijn eigen roeien opging. Tijdens de laatste paar halen hoorde ik heel uitbundig ‘Ioe ioe ioe hikemelaya!!!’. Dit is de strijdkreet van mijn vereniging A.S.R. Nereus. Het betekent:‘Hier komen de leeuwen’. Dit gaf me nog een extra boost en ik kon mijn voorsprong nog uitbouwen naar 10 seconden. Het was echt helemaal geweldig, ik ging helemaal uit mijn dak na de finish en kon het eigenlijk niet geloven. Toen ik opzij keek zag ik mijn ploeggenootjes, die hoogstwaarschijnlijk in de 4- naar het WK onder 23 gaan, op het erevlot staan. Ze hadden ook gewonnen! Dit maakte het feest helemaal compleet. Ik ging snel naar ze toe om ze te feliciteren en mijn medaille op te halen.
Deze resultaten veranderen voor mij een heleboel wat betreft selecties. Vrijdag was ik nog de underdog die zich nog maar even moest bewijzen, nu ben ik het meisje dat Duisburg heeft gewonnen. Ik begin woensdag met dubbeltweeën met Katie, iets waar ik aan het begin van het jaar alleen nog maar van droomde. Zij heeft twee jaar geleden al brons gepakt in de dubbeltwee op het senior B WK. Twee weken geleden zijn wij ook al even met elkaar in een boot gestapt en we voeren meteen heel makkelijk samen. Dus ik sta echt te trappelen om te beginnen. Nu is Marije natuurlijk ook nog onderdeel van de selectie. Waarschijnlijk gaan we seatracen om te kijken welke combinatie het hardst gaat. Maar ik heb mijn kansen wel enorm verhoogd. Over twee weken is de eerstvolgende wedstrijd, de ARB, en het hangt nu van het selectietraject af wat ik hier ga starten. Eerst maar even definitief bewijzen dat ik een plaatsje in de dubbeltwee verdien!
Kirsten Wielaard